Σε αυτήν την "Toxicity", την βρίσκουμε. Και αυτή είναι η ομορφιά της.
Το χάος της.
Η διεστραμμένη θέα από την Ακρόπολη. Η θέα αυτή στο απέραντο γκρι. Η θέα αυτή όμως που σε κάνει να νιώθεις πάνω από όλους. Μακριά από κόντρες, μίσος και άγχος. Που σε κάνει να βουρκώνεις με το τέλος που έρχεται, αλλά σε ανάβει γιατί είναι απλά παράδεισος.
Τα γραφικά ταβερνάκια στην Πλάκα. Σε κάνουν να νιώθεις ζωή του '60. Τα στενάκια που πλέον εισπνέουν θάνατο, εκπνέουν ζωή. Μια ζωή που λίγη βλέπουν.
Η μισοκαμμένη Πάρνηθα. Η ανώμαλη αυτή αντίθεση ανάμεσα στο καμμένο και το ζωντανό. Η απόλυτη εικόνα για το τι θα γίνουμε σε λίγους μήνες.
Μια βόλτα από την Γκράβα. Το κολαστήριο για τους μαθητές που λειτουργεί ακόμα. Και είναι όμως συνάμα τόσο γοητευτικό, το να βρίσκεσαι ανάμεσα σε 4000 χιλιάδες κόσμο.
Η βρώμα στον Πειραιά. Που ακόμα μυρίζει δεκαετία εξήντα στα μισογκρεμισμένα γραφικά σπίτια, που με το ζεστό αυτό τους χρώμα, δίνουν μια άλλη πινελιά στο γκρίζο αυτό εμπορευματοποιημένο τοπίο.
Η Ακρόπολη. Που λες ρε πούστη γιατί σκλάβοι το φτιάξανε αυτό το πράμα. Νιώθεις όμως περήφανος -διεστραμμένα-, επειδή αυτό σου βγαίνει υποσυνείδητα, το'χει το γαμημένο DNA σου.
Όλα μοιάζουν θολά εκεί ψηλά στην Πετρούπολη, που μέσα σε ένα νταμάρι και με θέα όλη την Αθήνα κουνιέσαι μαζί με κάμποσες εκατοντάδες, νιώθοντας ξεχωριστός μέσα στα εκατομμύρια.
Στην διεσταλμένη κόρη της Αθήνας.